ย้อนกลับเว็บบอร์ด >
พี่น้องที่ถูกเปรียบเทียบ
แมว
4 เม.ย. 2559
เวลา 21:33 น.

182.53.3.122
ผู้ชม 341 ครั้ง
           เราคือพี่น้องคู่หนึ่งมี่อายุห่างกัน 4 ปีค่ะ เราทั้งคู่เป็นผู้หญิงที่บ้านมีฐานะปานกลาง น้องเป็นคนหน้าตาดี ผิวขาวและฉลาดค่ะ ส่วนฉันก็เตี้ยๆดำๆและตรงกันข้ามกับเธอแทบทุกอย่าง ตอนเด็กๆเราถูกเลี้ยงด้วยคุณแม่และคุณยายโดยปราศจากพ่อ อาศัยอยู่ในบ้านไม้ริมน้ำหลังเล็กๆ ทั้งครอบครัวประกอบอาชีพข้าราชการทั้งสิ้น ตลอดระยะเวลาทั้งชีวิตตั้งแต่มีน้องฉันใช้ชีวิตโดยถูกเปรียบเทียบเหมือนเป็นเงามืดภายใต้แสงอาทิตย์อยู่เสมอๆ ไม่มีญาติผู้ใหญ่คนไหนชอบฉันหรือเล่นกับฉัน ฉันมักจะร้องขอหรือแสดงความสามารถให้ผู้อื่นสนใจฉันบ้าง ว่าฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันไม่ใช่เงามืดของใคร มีอยู่ครั้งหนึ่งแม่อุ้มและพาพวกเราออกมาเล่นข้างนอก มีคนกลุ่มหนึ่งผ่านมาเขาขออุ้มและเล่นกับน้อง ฉันยิ้มและหวังในใจว่าต่อไปคงถึงตาฉันบ้าง แต่เปล่าพวกเขาเพียงแค่เหลียวตามองและเมินผ่านไป แม่อุ้มฉันขึ้นแนบอกและกอดเบาๆ ทุกครั้งเวลาผ่านไปไหนทุกคนมักถามว่านี่เป็นพี่น้องกันจริงๆหรอ นั้นเป็นคำถามเดียวที่ทุกคนแสดงออกถึงการมีตัวตนของฉัน เธอเหมือนกับนางฟ้าส่วนฉันเป็นเพียงแค่เงาะป่าเท่านั้น ความรู้สึกต่างๆถูกบ่มเพาะขึ้นจนฉันเข้าสู่วัยรุ่น เหตุการณ์และความรู้สึกต่างๆเริ่มย่ำแย่ลง น้องนั้นเรียนเก่ง ส่วนฉันก็ลุ่มๆดอนๆ จนในที่สุดก็เลือกผลักใสตนเองไปในเส้นทางที่ปิดกั้นต่อครอบครัว เก็บตัวอยู่ในห้อง กลับบ้านเย็นและห่างเหินกับน้อง นั้นเป็นช่วงเวลาที่ฉันไร้ซึ้งความเจ็บปวด แต่ทว่าก็ยิ่งไร้ซึ้งตัวตน ทุกคนดูปกติดีและเหมือนไม่ได้สนใจเลยว่าฉันนั้นจะอยู่ตรงไหนของเงามืดนั้น  แม่ย้ายไปทำงานต่างจังหวัด นั่นทำให้ชีวิตของฉันยิ่งไร้ค่า เหมือนกับบนโลกนี่มีเพียงแค่ความว่างเปล่าที่ไร้ซึ้งหนทางเบื้องหน้า เกรดของฉันยิ่งย่ำแย่ลงพร้อมกลับความหยาบกร้านภายในจิตใจที่ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ฉันเกลียดผู้คนรอบข้างและรักในความเป็นตนเอง กลับกันกับเธอที่สดใสและมีจิตใจที่เมตตา เด็กๆรักเธอ ทุกคนรักเธอและฉันเองก็รักเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะทำให้ฉันเจ็บปวดแต่ถึงอย่างนั้นฉันเองก็รักเธอ เธอเหมือนกับแสงสว่างเดียวในความมืดมิด เป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่ฉันต้องปกป้อง บ่อยครั้งที่เรายิ้มให้กันและเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน แต่เราก็ทะเลาะกันและกระทบกระทั่งกันบ่อยครั้งเช่นกัน ฉันไม่มีสิทธิที่จะว่ากล่าวตักเตือนเธอเหมือนกับพี่ๆครอบครัวอื่น เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันทำอย่างนั้นและเธอร้องให้ ส่วนฉันนั้นเจ็บปวด คุณยายรู้เข้าจึงตำหนิฉันอย่างรุนแรง เรื่องนี้ถึงหูแม่ทำให้สายตาของท่านที่มองฉันเปลี่ยนไปราวกับว่าฉันคือมารร้ายที่มีจิตใจโสโครกและริษยา และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันยังเชื่อว่าทุกคนเองก็รักฉันเหมือนกัน ฉันกดฝังร่องรอยแห่งความเจ็บปวดไว้ในส่วนลึกของจิตใจและฉาบมันไว้ภายใต้ใบหน้าที่รื่นเริงเมื่อยามอยู่ที่โรงเรียน เมื่ออยู่ที่บ้านก็ปิดทับมันด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและหยิ่งยโส นานวันเข้าจิตใจเริ่มอ่อนแอแต่ทว่าก็สกปรกไปด้วยความริษยา ฉันมองใบหน้าที่สวยงามของเธอ และตำหนิต่อพระเจ้าที่ไร้ซึ้งความรักต่อฉัน จนกระทั้งถึงจุดเปลี่ยนของชีวิตเมื่อเข้าสู่ช่วงมัธยมปลายฉันทะเยอทะยานมากขึ้น จนกระทั้งได้เรียนสายวิทย์ ไม่ถึงกับฉลาดแต่ก็ไม่อายใคร ทัศนคติรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไปและอยากจะเอาชนะน้อง นั่นจึงทำให้การเรียนดีขึ้น จิตใจของฉันอ่อนโยน มีเมตตาแต่ทว่าก็อ่อนแอและไม่สู้คน ฉันรักเด็ก อยากปกป้องและช่วยเหลือผู้อื่นแต่กระนั้นก็กลัวที่จะถูกทำร้าย ส่วนนางฟ้าของฉันเธอเปลี่ยนเป็นเจ้าหญิงที่เล่อค่า ไม่ว่าจะด้วยหน้าตา รูปร่าง ผิวพรรณหรือมันสมองของเธอ สุดท้ายฉันก็ยังทำได้เพียงแค่ตามหลังเธอเท่านั้น จากเธอที่สดใสและร่าเริงก็ยโสเย่อหยิ่งและจองหอง เธอมีโอกาสดีๆเกี่ยวกับการเรียนและได้รับคำชื่นชมมากมาย ใช่ฉันดีใจด้วยเพราะฉันรักเธอ ถึงแม้ว่าภายในส่วนลึกฉันจะอิจฉาเธอมากมายแค่ไหนก็ตาม เธอมักไม่ยอมรับและไม่อยากได้ฉันเป็นพี่ มีครั้งหนึ่งเธอตะโกนใส่หน้าว่าฉันโง่และขี้เหล่ แต่ไม่เป็นไรยังไงเธอก็คือน้องฉันเพราะว่าฉันรักเธอ  บ่อยครั้งที่เธอทำอะไรข้ามหัวและมองฉันด้วยสายตาดูแคลน แต่ทว่า ณ ตอนนี้ฉันชินเสียแล้ว จนกระทั่งฉันเรียนจบ ม.6 ฐานะทางบ้านเริ่มแย่ลงและหนี้สินที่มากมายยิ่งขึ้น ฉันจึงต้องตัดสินใจเลิกเรียนสายที่ตนเองได้วางแผนไว้ และผลักดันตนเองเข้าสู่สายที่ไร้ซึ้งความชอบแต่ทว่าทำผลกำไรตอบแทนได้สูง จากนี้ไปในอนาคตเมื่อจบมหาลัยแล้ว ฉันจะต้องร่องอยู่บนเรือเป็นเวลานานเพื่อส่งเงินให้น้องได้เรียนในสายที่เขาหวัง ไม่เช่นนั้นเธอเองก็คงไม่มีโอกาสได้เรียน แต่ถึงอย่างไรฉันเองก็ยังมีความสุข ฉันไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของตนเองอีกแล้ว ฉันหวังเพียงให้ครอบครัวไร้ซึ้งหนี้สินและมีความสุขพร้อมหน้ากัน และตอนนี้ฉันขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าที่มอบบททดสอบแห่งความอดทนนี้ให้กับฉัน สุดท้ายนี้ถ้าหากมีโอกาสฉันก็อยากจะหวังว่าฉันจะได้เกิดมาอีกครั้งในร่างกายที่สวยกว่านี้ สมองที่ฉลาดกว่านี้ แน่นอนเกิดมาเป็นพี่สาวของเธออีกครั้ง 


ปล.ตอนนี้ฉันกับน้องเราเริ่มพูดคุยกันดีๆและสนิทกันมากกว่าแต่ก่อนค่ะ ฉันพยายามที่จะเปลี่ยนนิสัยที่ถูกคนอื่นตามใจให้ดีขึ้นเพราะบ่อยครั้งที่ฉันได้ยินเพื่อนและครูตำหนิเรื่องนิสัยและการแสดงออกที่ไม่สนใจคนรอบข้างของเธอให้ฉันฟังบ่อยมาก ฉันไม่ตำหนิเธอสำเรื่องราวในอดีตที่ขัดเกลาทำให้เธอมีพฤติกรรมแบบนี้ แต่คงเป็นการกระทำของผู้ใหญ่บางท่านที่สร้างรอยแผลเป็นให้กับฉันและขัดเกลาทำให้เธอเป็นคนที่เย่อหยิ่งในตนเองและไม่เห็นอกเห็นใจผู้อื่น 

       ฉันเพียงแค่อยากจะบอกว่าการกระทำเพียงเล็กน้อยของคุณต่อเด็กตัวเล็กๆที่จิตใจอ่อนไหวนั้นจะสามารถเป็นผลกระทบในระยะยาวที่ยากเกินจะขาดเดาและการเปรียบเทียบกันในหมู่พี่น้องนั้นเป็นการกระทำที่แย่ เพราะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเหล่านั้นค่อยๆพังทลายลงตามความรู้สึกที่ถูกบ่มเพาะมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งความทรงจำเลวร้ายเหล่านั้นยอมผลักดันให้พวกเขารู้สึกด้อยค่า หยุดพฤติกรรมเหล่านั้นหากคุณยังทำอยู่ เพื่อให้เด็กๆมีชิวิตวัยเด็กที่สดใสค่ะ
      
แสดงความคิดเห็น
--
เนื้อหา (Content) :
ชื่อ (Name)          :
อีเมล์ (E-mail)      :
*   
กรุณาตอบ 2+1 = ?