สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

ศิษย์ป้าเช็งที่บึงกาฬ
                           ศิษย์ป้าเช็งที่บึงกาฬ
                                     จำรัส  เซ็นนิล  รวบรวม/เรียบเรียง
                        คุณลำไย  วิเศษศรี สาวร้านเสริมสวยจากบ้านคำแวง ตำบลคำแกว  อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ เมื่อรู้ข่าวผมเดินทางไปบึงกาฬ ก็เชื้อเชิญให้ผมแวะไปที่บ้านอยากให้ผมชี้แนะการทำมาหากิน ผมก็ได้ไปเยี่ยมคุณลำใยถึงบ้านก็ทราบว่าคุณแม่เธอก็เป็นแฟนพันธ์แท้ “รายการทั่วทิศถิ่นไทย”ที่ผมจัดอยู่ แต่ได้เสียชีวิตก่อนผมเดินทางมาเพียงเดือนเศษๆ
 
 ซ้ายคุณวิมลภัทร ขวาคุณลำใย

    “ ที่แคร่ที่คุณจำรัสนั่งนี่แหละค่ะคุแม่จะมานั่งนอนฟังวิทยุประจำ ถ้าคุณแม่รู้ได้ว่าคุณจำรัสมาแกคงดีใจ” คุณลำใยพูดพลางวิ่งเข้าไปเอารูปแม่ในห้องให้ผมดู
        บ้านคุณลำไย เป็นบ้านสองชั้นมีใต้ถุนเปิดโล่งไม่มีฝาอากาศถ่ายเทดี มีแคร่ไม้สูงจากพื้นห้าสิบเซนติเมตร ตั้งอยู่มุมบ้านมีโต๊ะเก้าอี่วางเรียงราย เรียกว่ารับแขกกันใต้ถุนบ้านส่วนข้างๆบ้านเป็นห้องชั้นเดียวเปิดเป็นร้านเสริมสวย รอบบ้านเป็นแปลงเกษตร ห่างจากตัวบ้านไปประมาณ ๒๐๐ เมตร มีร้านค้าเล็กๆเป็นสถานที่ผลิตและจำหน่ายกล้วยเบรกแตก ริมถนนหน้าร้านค้ามีเพิงวาลิตภัณฑ์ขายสำหรับผู้ขับรถผ่านไปมาได้มองเห็นแวะซื้อเป็นของฝากได้สะดวก
      ผมนั่งไม่ถึงห้านาทีคุณลำไยก็แนะนำให้รู้จักกับคุณอ้อย วิมลภัทร  แก้วมณี และคุณมอส  กฏษฏา  แก้วมณี น้องสาวและหลานชาย หลังจากนั้นคุณลำไยก็พาผมไปดูผลงานการหมักน้ำเอ็นไซด์จากผลไม้ที่วางเรียงรายข้างๆบ้าน
   “ โอ้ โห้ มากขนาดนี้เหรอครับ” ผมตกใจ เพราะเธอหมักไว้แทบทุกชนิด
  “ ค่ะ หนูชอบทำ บางถังหนูกินหมดไปแล้วต้องทำใหม่ คุณจำรัสมาดูหน่อยซิค่ะ บางถังเป็นวุ้นแล้วเสียหรือเปล่า วันก่อนหนูตักทิ้งไปบ้างแล้ว”
“  โอ้..อย่าทิ้งนะครับ วุ้นนะของดี ทำจนเป็นวุ้นนะสุดยอด กินที่เป็นวุ้นๆนี่ดี ปกติมันจะเปรี้ยวให้คุณหั่นเป็นชิ้นๆแล้วดองน้ำผึ้งกินเป็นยาสุดวิเศษ”
“ นี่แหละๆ ที่หนูอยากให้คุณจำรัสมาดูให้หนูหน่อย เดี่ยวจะพาไปดูสวนหลังบ้าน สามีหนูคอยอยู่ เขารู้แล้วคุณจำรัสมาแล้ว”
“ เอ้าทำไมอยู่หลังบ้านล่ะ”
“ หนูให้เขาดายหญ้า แดดมันร้อน หนูโดนแดดไม่ได้” ฟังแล้วขำ อยากหัวเราะดังๆ คุณผู้ชายทั้งหลาย ฮ่าๆๆ
          หลังจากนั้นเธอก็กางร่ม เดินพาผมลัดเลาะคูนน้ำ ดงหญ้าและบ่อน้ำไปหาสามีหลังบ้าน (เธอเลี้ยง เอ๊ะ เธอเลียงหรือสามีเลียง) มีเป็ด มีวัว ปลา
“  คุณจำรัส ช่วยวางแผนหน่อยเนื้อที่อย่างนี้ควรจัดสรรทำอะไรดี แล้วช่วยบอสามีหนูหน่อย หนูบอกเขาไม่ค่อยเชื่อ” เอาละซิ
แล้วๆผมจะได้กลับบ้านไหมนี่ แง้ๆๆ  นึกว่าให้มาเที่ยว ที่ไหนได้ มอบงานให้ผมทำแล้ว เหมือนมอบงานให้สามีดายหญ้า แง้ๆๆช่วยด้วย
“ บ้านคุณมีบ่อน้ำหลายบ่อทำเลดีติดถนน ลองปลูกแปลงสมุนไพรตามขอบบ่อตามทางเดิน พยายามทำให้คดโค้งอย่าทำเป็นเส้นตรงจะได้ไม่จำเจ บางจุดมีคูเราก็ทำเป็นสะพานข้าม ทำเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางการเกษตรก็น่าจะดี เพราะสวนคุณมีแปลงนา มีสวนกล้วยพืชผักครบ”  ผมให้คำแนะนำ
   ส่วนคุณวิมลภัทร  แก้วมณี น้องสาวและหลานชายก็ตามผมมาด้วย คุณวิมลภัทรใช้ผ้าเช็ดหน้าบังแดด เดินไปพักไปหลบใต้ต้นไม้เป็นพักๆ
“ คุณจำรัสไม่มา หนูไม่อกมาหรอกแดดร้อน ผิวเสีย”  ฮ่าๆๆ คุณวิมลภัทรพูดไปใช้ผ้าบังแดดที่ใบหน้าพร้อมเร่งฝีเท้าหาที่กำบัง
“  คนๆนี้ อยู่ในร่มตลอด มีเก้าอี้พับบอนประจำตำแหน่ง มาถึงก็นอน ชี้นิ้วอย่างเดียว เศรษฐีเจ้าของกล้ายางนะค่ะ” คุณลำไย พูดเสียงแว่วๆมา



     จากแปลงเกษตรเธอพาผมไปดูลูกชายทำกล้วยขาย ภาพที่เห็นต้องยอมรับที่คุณลำใยวางแผนงานให้ลูกมีงานทำทั้งทอดทั้งฉาบกล้วยเบรกแตก รสชาติอร่อย กินแล้วต้องติดใจ จากการดูการผลิตกล้วยแล้วคุณวิมลภัทร แก้วมณี น้องสาวคุณลำไย ชวนผมไปดูไก่ดำภูพานที่สวนคุณสมหมาย  แก้วมณี เจ้าพนักงานการเกษตร ชำนาญงาน อ.โซ่พิสัย  ( ๐๘-๕๔๕๓-๓๕๓๕ )   ผมเพิ่งเคยเห็นไก่ดำ ดำจริงๆที่นี่แหละครับ เขาว่ากระดูกก็ดำ ตัวละหลายตังค์ครับเป็นพันบาท น่าเลี้ยงครับ  ดูไก่เสร็จก็ไปดู การทำปุ๋ยหมักโดยใช้เม็ดยางพาราเป็นส่วนผสมเพื่อให้อากาศโปร่ง วิธีนี้ไม่ต้องพลิกกลบปุ๋ยกลับไปกลับมา
        คุณสมหมายใช้มูลควาย ๗๐ กิโลกรัม ฟอสเฟต ๒๐  กิโลกรัม แกลบเผา ๑๐  กิโลกรัม ยูเรีย ๑ กิโลกรัม ใช้น้ำหมักชีวภาพที่ทำจากหอยเชอรรี่ราดแล้วก็รดด้วยน้ำ
     “พอเนื้อในเม็ดยางถูกจุลินทรีย์ย่อยสลายก็มีอากาศในเม็ดยางทำให้อากาศในกองปุ๋ยหมักโปร่งเราไม่ต้องขุดกลบ สูตรผมเองครับ ” คุณสมหมายเล่าให้ฟัง
      ต่อจากนั้นคุณวิมลภัทร ที่รูปร่างสมบูรณ์ แต่คล่องแคล่วมาก พาผมขึ้นรถโตโยต้าฟอร์จูนเนอร์ ลุยต่อไปดูสะพานข้ามแม่น้ำสงครามเขตรอยต่อจังหวัดบึงกาฬกับจังหวัดสกลนคร
  “  ไปเลยพี่เดี่ยวมืด” คุณวิมลภัทร เร่งเร้ากลัวไปดูสะพานไม่ทันจะมืดเสียก่อน
          หลังดูสะพานเสร็จก็มืดพอดี ผมกลับมานอนที่บ้านห้วยน้ำคำ ตำบลปากคาด อ.ปากคาด จังหวัดบึงกาฬ ห่างจากบ้านคุณลำใย ประมาณ ๖๐ กิโมเมตร คืนนั้นเพลีย..หลับสบาย คร๊อกๆ  ฟี่ๆๆๆ  แง้ๆๆ
                                                         ----------------------------------------------------------
 
 
 
 
       

blog comments powered by Disqus