สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

หัวเราะเป็นยา
                           หัวเราะเป็นยา
                  “ช่วยความจำดี-มีความสุข”
                                      จำรัส  เซ็นนิล รวบรวม/เรียบเรียง
             ไม่ว่าที่ไหนถ้ามีเสียงหัวเราะ ที่นั่นมีความสุขแน่นอน หัวเราะเป็นยาขนานเอกเพราะหัวเราะบ่อยๆช่วยให้คนเราสร้างสารเคมีที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย เมื่อไหร่ที่เรายิ้มหรือหัวเราะร่างกายจะผลิตสาร “ เอ็นโดรฟิน” ซึ่งเป็นสารแห่งความสุข ช่วยให้เราสามารถต่อสู้กับความกลัว ลดภาวะความเครียด ผ่อนคลายร่างกายได้ดีขึ้น การไหลเวียนของเลือดในร่างกายดีขึ้น และยังช่วยระบบย่อยอาหารดีขึ้น กระตุ้นการเจริญอาหาร ปรับสมดุลของฮอร์โมนต่างๆในร่างกาย ช่วยเก็บกวาด คอเลสเตอรอล ไขมันส่วนเกินและขยะต่างๆจากจิตใจ ทำให้ชีวิตเรามีความสุขมากขึ้น สรุปแล้วมีแต่ดีกับดีกับร่างกาย
            มีหลายคนในชีวิตไม่เคยหัวเราะเลย ใบหน้าก็บอกบุญไม่รับ ทั้งๆที่พระเจ้าได้ประทานรอยยิ้มเสียงหัวเราะให้ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่ต้องลงทุนไม่ต้องซื้อหา ...แต่ก็ยังเป็นไอ้เสือยิ้มยาก ลองปรับเปลี่ยนดูสิครับ ฝืนยิ้มหรือหัวเราะบ่อยๆ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด แม้สถานการณ์นั้นจะตกอยู่ในความยากลำบาก แล้วความทุกข์ของท่านก็จะค่อยๆผ่อนคลายหายไป
          มีการวิจัยบอกว่าการหัวเราะบ่อยๆช่วยให้ความจำของเราดีขึ้น เพราะขณะที่เราหัวเราะหลอดเลือดในร่างกายก็จะขยายตัว ทำให้ระบบการไหลเวียนของเลือดดีขึ้น ทำให้สมองปลอดโปร่ง ไม่เครียด ไม่วิตก เมื่อจิตใจสงบ สมองโล่ง ย่อมส่งผลให้การทำงานของระบบประสาทดีตามไปด้วย เมื่อเซลล์ประสาททำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ผลตามมาก็คือ ระบบความจำของเราพลอยดีตามมาด้วย
         นอกจากนี้ยังพบว่า การหัวเราะให้ผลดีกว่าการออกกำลังกายทุกชนิด และถือเป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุด ถ้าหัวเราะ ๑  นาทีเท่ากับเราได้พักผ่อนนานถึง ๔๕  นาที
       จะเห็นว่าการเป็นคนอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใส หัวเราะง่าย นอกจากจะส่งผลดีต่อสุขภาพและพัฒนาความจำของเราแล้ว ยังช่วยให้เราเป็นคนน่าคบ ใครอยู่ใกล้ก็พลอยมีความสุขด้วย จริงไหมครับท่านผู้อ่าน ฮ่าๆๆ
                                               ---------------------------------------------------------------
 
                    ผมคนลำปางครับ                                                   ผมหนุ่มนาดอย นายสมจิตร คำน้อย ครับ
 ยุ่งแล้วคุณจำรัส มีคนรู้จักซื่อมผมแล้ว..ลุงศรี..
 แถมรู้อายุผมด้วย..๙๐ ปี ( ผมดูแลสุขภาพด้วยการอ่านเล่มเดียวคุ้มโรคภัยนี่แหละ)
 แต่โชคดี..เขายังไม่รู้จักนามสกุลผม เมียกี่คน  ลูกกี่คน ถ้าเขาตอบได้ คุณจำรัส...อย่าลืมมอบหนังสือเขาด้วยนะครับ

 จำรัสตอบ...เป็นความคิดที่ดี เดี่ยวผมจัดให้ครับ

  ทุกเช้าผมออกกำลังกาย ( หนุ่มนาดอย)
 คุณจำรัส มานอนที่บ้านผมในสวนบ้านบุนนาค
  ช่วงเช้า ๐๕.๐๐-๐๖.๐๐น. ผมเลย (แอบ) รายงานข่าวเข้า สวท.ลำปาง คุณจำรัส ยังไม่ตื่น สงสัยเพลีย ฮ่าๆๆ
   อู..ฮู้...คุณจำรัส พักที่นี่เหรอ... (คุณสมบูรณ์ ทับพระจันทร์) เพื่อนบ้านตามมาดู
คราวหน้าไปพักบ้านฉันบ้างนะ จะอยู่ไม่กลับเลยก็ได้ ยกให้ ฉันก็อยู่อีกไม่กี่มากน้อย

 

                   ยังจำได้วันนั้น ทันทีที่เห็นรถผม กำลังจะกลับ รีบหิ้วของฝากมาให้ (ขวาสามี) คุณเสวก ทับพระจันทร์

         แล้วจะกลับมาอีกครับ

      
     

blog comments powered by Disqus