สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

ข้อคิดริมทาง
ข้อคิดริมทาง....เก็บมาฝาก



 
                                                 ขณะกำลังจัดรายการทั่วทิศถิ่นไทยเวลา ๑๓.๐๐น.
  ตั้งแต่เริ่มจัดรายการทั่วทิศถิ่นไทยมาถึงวันนี้รวม ๙ ปี แล้วครับ
 ในวันศุกร์ที่ ๒๘ กันยายน ๒๕๕๕ เป็นวันสุดท้ายอำลารายการ ณ.เก้าอี้ตัวนี้
  และห้องส่งนี้ ฮ่าๆๆ
        สำหรับการอ่านข่าวเช้า ๐๗.๐๐น.  ช่วงสุดท้าย วันจันทร์ที่ ๑๗ อังคาร ๑๘ และ
   พุธที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๕ 
 แถมท้ายทิ้งทวนอีกวันคือวันจันทร์ที่ ๒๔ กย.๒๕๕๕



              คำถามที่รอคอยคำตอบ..?

   ๑  จากนี้ไปจะทำอะไร
            ทำสื่อสิ่งพิมพ์ เพราะสื่อโทรทัศน์ทำแล้ว สื่อวิทยุทำแล้ว
   ๒  ใครมาให้ทำรายการวิทยุ จะทำอีกไหม? 
           ไม่ครับ ผมพอแล้ว อิ่มแล้ว เคยมีคนทาบทามทำสปอต สารคดี และชวนไปทำงานด้วย
            ผมปฎิเสธไปแล้วครับ จะไม่ย้อนมาทำอีก เปิดโอกาสให้คนอื่นได้ทำบ้าง
            เหมือนเรากินข้าวอิ่ม ให้คนอื่นกินบ้าง
   ๓  นอกจากทำสื่อสิ่งพิมพ์แล้วจะทำอะไรอีก?
            อยากเขียนหนังสืออีกสักเล่มให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาประวัติศาสตร์ของสถานีวิทยุ
            กระจายเสียงแห่งประเทศไทยในแต่ละยุค เพราะผมเก็บภาพมาหมดแล้วเหลือแต่บรรยาย ฮ่าๆๆ ตั้งชื่อไว้ว่า "วิทยุแห่งประเทศไทย..ที่รัก"  เผื่อน้องๆใช้ประกอบการเรียนวิชานิเทศศาสตร์
ตัวละครมีเยอะครับอีกทั้งปัญหา อุปสรรค แนวคิดการสร้างสรรค์
             นอกนั้นก็จะทำการเกษตรอยู่กับธรรมชาติควบคู่กับงานเขียน และสิ่งที่ตั้งใจที่สุด คือการลงพื้นที่ พบชาวบ้านให้ความรู้ คำแนะนำสำหรับผู้ด้อยโอกาส เรื่องอาชีพให้มากที่สุด ต่อไปไม่ต้องพะวงว่าจะต้องรีบกลับต้นสังกัด ผมจะเดินสายไปเรื่อยๆ จากจังหวัดหนึ่งไปอีกจังหวัดหนึ่ง
อยู่แต่ละแห่งนานแค่ไหนก็ได้ตามความพอใจ
             ขณะนี้มีคิวการเดินสายไปบรรยาย รอล่วงหน้าแล้ว ให้ติดตามความเคลื่อนไหวผม ทาง
JAMRAT.NET และหนังสือพิมพ์สยามธุรกิจ งานเคเบิ้ลทีวีผมปฎิเสธไปนานแล้ว ทำไม่ทันครับ
             สรุปแล้วคือ ผมก็ยังคงทำงานสื่อเหมือนเดิม แต่ไม่ใช้สื่อวิทยุ ผมจะใช้สื่อไอที ที่มีทั้งภาพและข้อมูลไปทั่วโลกซึ่งขณะนี้มีแฟนคลับในหลายประเทศรับชมอยู่  พร้อมทั้งสื่อสิ่งพิมพ์


  (
ลูกหยดน้ำที่เห็นคือประเทศที่กำลังชม JAMRAT.NET )

 ความหนาแน่นในการชมแต่ละประเทศจะเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

            แฟนรายการต้องดีใจกับผมด้วย เวลาผมลงพื้นที่ ผมจะได้อยู่กับทุกท่านนานๆไม่ต้องรีบกลับ ผมไปบรรยายให้ทุกชุมชนฟรี เพราะยังไงผมก็ยังกินเงินบำนาญอยู่ คำนวณดูแล้วยังเหลือครับ เพราะผมกินง่าย ผักลวกน้ำพริก แกงหน่อไม้ แกงไตปลา หรืออ่อมน้ำพริกภาคเหนือถ้วยเดียวผมก็อิ่มแล้ว
           ในชีวิตราชการผมเคยขอย้ายครั้งหนึ่งที่ภาคใต้ ผู้บริหารไม่ให้ไป ที่กรุงเทพผมขอเกษียณอายุราชการก่อนกำหนด ๒ ครั้ง ครั้งแรกผู้บริหารไม่ให้ออก ครั้งนี้ท่านก็เมตตาไม่อยากให้ออก ต้องขอขอบคุณผู้บริหารทุกๆท่าน แม้แต่ญาติพี่น้องผมทุกคนไม่มีใครเห็นด้วย ผมต้องปกปิดจนญาติมารู้ทีหลัง ฮ่าๆๆ
           เป็นการตัดสินใจของผมเองครับ ( ว่าจะไม่เล่าทำไมมันพรั่งพรูอย่างนี้เบรคไม่อยู่แล้ว)
 ผมอยากออกขนาดยอมตามเพื่อนไปทำบัตรผู้ป่วยโรงพยาบาลดังแห่งหนึ่งเพื่อขอใบรับรองแพทย์ ( กลัวเขาไม่ให้ออก ) เสียอย่างเดียวยังไม่ได้ไปแก้บน (กลัวเจอพี่ฟองสนาน) ฮ่าๆๆ
มีหลายคนเสียไข่แก้บนนับร้อยฟอง 
   " รุ่นของพี่ พี่ไปแก้บนหลวงพ่อโสธร เพราะกลัวไม่ได้ พี่บนไข่ไก่เป็นร้อยๆฟอง นึกว่าไม่ได้แล้วเพราะเกินโควต้า แต่อยู่ๆก็มีคนสละสิทธิ์ พี่เลยได้ " ฮ่าๆๆ  ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ 
      พอก่อนครับ เขียนหมด เดี๋ยวหนังสือ"วิทยุแห่งประเทศไทยที่รัก" ที่ตั้งใจเขียนจะจืด ฮ่าๆๆ

 
                                                               ผมนั้งรถกอล์ฟ แต่ตีกอล์ฟไม่เป็น ฮ่าๆๆ


blog comments powered by Disqus