สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

นาทีชีวิต
              นาทีชีวิต
                                                            จำรัส  เซ็นนิล เล่าให้ฟัง
    เย็นวันที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๕๕ คณะสื่อมวลชน จากกรุงเทพฯ เตรียมขึ้นเครื่องจากสนามบินจังหวัดน่านสู่กรุงเทพฯ เครื่องขึ้นจากสนามบินน่านเวลา  ๒๐.๐๐น. ถึงกรุงเทพประมาณ ๒๑.๓๐น. ใช้เวลาบิน หนึ่งชั่วโมงครึ่ง
       ในช่วงเวลา ประมาณ ๒๑.๐๐น. ขณะที่เครื่องบินอยู่บนน่านฟ้า เข้าใจว่าน่าจะบินอยู่เหนือฟ้า จังหวัดนครสวรรค์ ไม่ทันคาดคิดเสียงแอร์โฮสเตสก็ดังขึ้นกลบเสียงพูดคุยกันบนเครื่อง

  “ ท่านผู้โดยสารโปรดกรุณานั่งรัดเข็มขัดอยู่กับที่ ขณะนี้เครื่องบินกำลังบินผ่านสภาพอากาศแปรปรวน”
       ยังไม่ทันสิ้นเสียง เครื่องบิน ๖๐ ที่นั่ง อยู่ในสภาพเหมือนรถยนต์ที่วิ่งอยู่บนถนนขรุขระ “ตกหลุมอากาศ” และสั่นไปทั้งลำ ความเงียบ ผมได้ยินเสียงเครื่องบินปะทะกับอากาศตึงๆ ความรู้สึกขณะนั้นตัวผมเบาหวิว ในจังหวะที่เครื่องตกหลุมและกระโจนขึ้นเป็นจังหวะ เหมือนขึ้นเนิน ผมจับพนักเก้าอี้ด้านหน้าไว้แน่น เสมือนจะช่วยขับ และ คิดในใจว่า
  “ ฤาจะมอดม้วย ในวาระนี้”  เพียงไม่กี่นาทีสั้นๆ ที่อกสั่นขวัญแขวน เครื่องก็สามารถผ่านสภาพอากาศแปรปรวนมาได้ ผมก็ยังคงจับเบาะแน่น สายตาจ้องมองดูท้องฟ้าข้างหน้าต่างอย่างไม่กระพริบ
      และต้องสะดุ้งเมื่อมือของคุณไชยรัตน์  ส้มฉุน จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐที่นั่งคู่มากับผมจับที่หน้าขาของผม เหมือนให้กำลังใจ และหัวเราะ ผมไม่หัวเราะด้วยแล้ว ผมนั่งนิ่ง และก็ยังคงมองหน้าต่างและภาวนาเมื่อไหร่จะถึงสนามบินดอนเมือง แล้วเมื่อถึงดอนเมือง จะลงได้อีกหรือเปล่าฝนจะตกหรือไม่ คิดไปต่างๆนาๆ
       มองดูนาฬิกา ทำใมช้าจังเหลืออีกตั้ง ๒๕  นาที กว่าจะถึงสนามบินดอนเมือง ผม นั่งตัวแข็งจนถึงสนามบินดอนเมือง เครื่องบินล้อแตะพื้นโดยปลอดภัย  เช่นเดียวกันก็ยังประมาทไม่ได้  จนกว่าเท้าเราแตะพื้น
    “ เฮ้อ ..รอด”  ผมอุทานออกมาขณะที่เท้าเหยียบพื้น และมองหน้าเพื่อนๆๆ
   “ ลูกกูยังเล็ก ๆๆๆ”  เสียงคุณสุรัต  อัตถะ จากหนังสือพิมพ์คมชัดลึกดังมาจากด้านหลัง  ฮ่าๆๆๆ โธ่ น่าจะ แหง่ๆๆๆ มากกว่า
                 อย่าประมาทกับชีวิต จงเตรียมตัวตายก่อนตาย ให้พร้อมเสมอ

  ขอบคุณนักบิน ท่านฝีมือจริงๆ ยอมรับ ข้าผู้น้อยและเพื่อนๆขอคาระ แหง่ๆๆ
  ภาพที่เห็นเป็นใบพัดเครื่องยนต์ใต้ปีกเครื่องบิน อยู่ด้านข้างหน้าต่างที่ผมนั่ง ผมจับภาพขณะมีแสงไฟว๊าบๆไม่รู้มาจากใหน
  อยากปีนออกมาดู..แต่ทำไม่ได้ แหง่ๆๆ

                  ถ้าท่านนึกไม่ออก...ให้ไปนั่ง บานานาโบ๊ต ที่ชายทะเลดู ยังไงยังงั้น..แหง่ๆๆๆ
                                                    ----------------------------------------

blog comments powered by Disqus