สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

ตะปูใจ
ตะปูใจ
                   ตะปูใจ
                               จำรัส  เซ็นนิล  รวบรวม/เรียบเรียง
      เช้าวันนี้ ๓ กันยายน ๒๕๕๕ ระหว่างเตรียมตัวเดินทางไปทำรายการที่จังหวัดสุโขทัย เกิดแรงบันดาลใจที่จะเขียนเรื่องการสื่อสารระหว่างบุคคล ถ้าเราสื่อความหมายเนื้อหาให้บุคคล ต่างกลุ่มต่างอาชีพต่างบทบาทเราต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ยิ่งถ้าสื่อสารกับอีกคน แล้วคนคนนั้นไปสื่อต่ออีกครั้งไปยังบุคคลที่สามเนื้อหาความหมายอาจเปลี่ยนแปลง ให้บุคคลที่สามไม่เข้าใจและอาจมีผลกระทบกันทางจิตใจ
      จากความปรารถนาดีๆ ความรู้สึกดีๆทั้งคนพูดครั้งแรกจนถึงบุคคลที่สามในความรู้สึกที่ดีต่อกันอาจสะบั้น ได้ง่าย ถ้าไม่มีการรตริตรอง บางคนอาจมีอารณ์โกรธแอบแฝงเข้ามาโดยไม่รู้สึกตัว ผมไม่อยากให้บรรยากาศในการสื่อสารระหว่างบุคคลเป็นเช่นกล่าว จึงขอนำเรื่องตะปูใจมาฝากทุกท่านได้อ่านแล้วเล่าต่อๆกันไปเพื่อเป็นกุศล และพยายามมองทางบวกของชีวิต


       เด็กน้อยคนหนึ่ง มีสีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก  พ่อของเขาจึงได้นำตะปู มาให้เขา1 ถุง และได้บอกกับเขาว่า " ทุกครั้ง เวลาที่เขารู้สึกโมโห หรือ โกรธใครซักคน ให้ตอกตะปู  ๑ตัวเข้าไปกับ รั้วหลังบ้าน "
          วันแรกผ่านไป เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเข้าไปที่รั้วหลังบ้านถึง  ๓๗ ตัว และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ในแต่ละวันผ่านไป ก็ลดจำนวนลง เพราะเขารู้สึกว่า การควบคุมอารมณ์ตนเองเริ่มสงบลง    และแล้ว  หลังจากที่เขา สามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อ และบอกกับ พ่อของเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้แล้ว....
          พ่อยิ้ม..และบอกกับลูกชายว่า..." ถ้าเป็นเช่นนั้น ลองพิสูจน์ให้พ่อรู้ โดยทุก ๆครั้งที่ สามารถควบคุมตนเองได้   ให้ถอนตะปู ออกจากรั้วบ้าน ๑ ตัว  ทุกครั้ง "
          วันแล้ว วันเล่า  เด็กน้อยค่อย ๆ ถอนตะปู ออก ทีละตัว จาก ๑ เป็น ๒ และจาก ๒ เป็น ๓   จนในที่สุด ตะปู ถูกถอดออกจนหมด เด็กน้อยดีใจมาก
 รีบวิ่งไปบอกพ่อ
          " ฉันทำได้ ในที่สุด ฉันก็ทำสำเร็จ  ..!!   พ่อไม่ได้พูดอะไร  แต่ได้จูงมือ ลูกชายไปที่รั้วหลังบ้าน
         " เจ้าลองมองที่รั้วเหล่านั้นสิ  มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะมีรอยตะปูเต็มไปหมดจำไว้นะลูก เวลาทำอะไรลงไป โดยใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล ต่อให้ใช้คำพูดว่า ขอโทษ สักกี่หน ก็ไม่อาจลบ ความเจ็บปวด ไม่อาจรบรอยแผล ที่เกิดขึ้นกับคนนั้นได้
          กับเพื่อน   เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณี ที่หายาก เป็นคนทำให้เรายิ้ม  ให้กำลังใจยินดีเมื่อเราประสบความสำเร็จ ปลอบใจเมื่อยามเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุข กับเรา และจริงใจกับเราเสมอ  ......จงระวัง ในสิ่งที่เราทำลงไป  ไม่ว่าจะเป็น คำพูด หรือ การกระทำ   และ จดจำไว้เสมอว่า  คำขอโทษ  ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้น คือ รอยร้าว แผลเป็นที่เค้าคงไม่อาจลืมมันได้  ......ตลอดไป
                                                                                             จากใจ
                                                                                        จำรัส  เซ็นนิล
                                            
 
 
                  

blog comments powered by Disqus