สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

โรคต่อมลูกหมาก
                                                             ต่อมลูกหมากโต
                                        
  “ เสี้ยวหนึ่งของชีวิต”
                                                                               
จำรัส  เซ็นนิล  รวบรวม/เรียบเรียง

                            เมื่อวาน ( ๒๘ ก.ค.๒๕๕๙) ไปเยี่ยมเพื่อนบ้านที่โรงพยาบาลรามากรุงเทพฯ  ออกจากบ้านเก้าโมงกว่า ถึงโรงพยาบาลเกือบเที่ยงฮ่าๆๆ  ก็ต้องขอเล่าบันทึกไว้ให้ได้รู้กัน อย่างน้อยก็ได้เป็นข้อมูลกับอีกหลายๆท่านที่คิดจะไปเยี่ยมไข้ผู้ป่วย ไม่ควรจะขับรถไปเองนั่งแท็กซี่หรือรถประจำทางสะดวกกว่า


                        ผมใช้เวลาบนทางด่วนนานพอสมควร ลงที่ถนนพระรามหก ก็เป็นจุดที่ใกล้ รพ.รามามากที่สุด ขับไปอีกหน่อยก่อนถึงสี่แยก ด้านซ้ายถนนจะเป็นลานจอดรถ “สวนเงิน” ที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้ แต่ครั้งนี้โชคไม่ดี เข้าไปวนหลายช่องจอด วนแล้วรถก็ติดเพราะมีรถจอดเยอะกว่าจะหลุดออกมาได้ เลยตัดสินใจตะโกนถามเจ้าหน้าที่เก็บบัตรจอดรถ
                    “ สวัสดีครับพี่ ไม่มีที่จอดเลยครับ มีข้อแนะนำไหมครับว่าควรไปจอดที่ไหน”
                   “ ถ้าจะให้ผม แนะนำ แต่อย่าบอกว่า ผมบอกนะ ให้ไปที่โรงพยาบาลสงฆ์ ขับ เลยไฟแดงตรงนี้ไปอีก ตรงข้ามกระทรวงการต่างประเทศ” เจ้าหน้าที่ แนะนำพร้อมสำทับมาด้วย ฮ่าๆๆ
                     รพ.สงฆ์ห่างจาก รพ.รามา หลายเสาไฟฟ้าเหมือนกัน ขับไปก็ประเมินไป สงสัยต้องนั่งแท็กซี่มา รพ.รามา เดินคงไม่ไหวไกลพอสมควร ขับมาถึง รพ.สงฆ์ เข้าไปวนหาที่จอด ก็เต็มเหมือนกัน พลันสายตามองเห็น เจ้าหน้าที่แต่งตัว คล้าย รปภ.จัดระเบียบรถที่เข้าจอด ผมขับตรงไปหา แต่เจ้าหน้าที่คนนี้เมื่อเห็นผมกลับเดิน หลบถอย แถมแอบเข้าไปหลบข้างรถอีกคัน ผมอดไม่ได้ที่ต้องเรียกเมื่อเห็นอาการอย่างนั้น
                  “อย่าหนีสิ แนะนำหน่อยควรจอดรถตรงไหน” เจ้าหน้าที่คนนี้ อมยิ้มอย่างขวนเขิน
                 
“ เต็ง จิงๆ คัก ผี ลอง เขิ้ง ไป ขางบง   ดู  ผง ก็ ไม่ รู เหมือง กัง ”   ตอบแบบขอไปที ทั้งๆที่มองเห็นป้ายที่รถจะขึ้นไปจอดบนอาคารบอกว่า ที่จอดรถเต็ม ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าไอ้หมอนี่ ไม่มาจากเวียดนามก็เขมรหรือพม่า แน่นอน ถ้ามีเวลาจะให้ร้องเพลงชาติไทยเสียให้เข็ด ฮ่าๆๆ   
                  ออกจาก รพ.สงฆ์ ผมตัดสินใจไป ฟอร์จูนที่ถนนรัชดา เขตดินแดง เพราะมีธุระจะไปหาร้านแปลงระบบเสียงที่เคยสัมภาษณ์เส้นทางชีวิตของคุณพ่อจาก “เทปรีล” เป็นซีดี ไว้ฟังยามคิคถึงคุณพ่อ วันนั้นเลยจอดรถที่ฟอร์จูน ชั้น ๕ แล้วนั่งแท็กซี่ ไป รพ.รามา
                  “ ไปทางไหนพี่ “  แท็กซี่ถาม เฮ้อผมล่ะเหนื่อยจริงๆ ทำให้ผมคิดว่า ถ้าเป็นคนชนบทเข้ามา คงลำบาก ในการบอกเส้นทาง และถ้าพบคนไม่ดีอาจส่งผลเสียแน่นอน
                 “ ไปทางไหนก็ได้แล้วแต่พี่ ให้ถึง รพ.รามาก็แล้วกัน”  ผมตอบดูเหมือนกวนๆ แล้วผมก็คิดในใจว่า อาชีพคุณหากินกับเส้นทาง จะไม่รู้เลยเหรอ มีทางไหนดีสะดวกก็แนะนำพาไป เงินผมไม่เกี่ยงอยู่แล้ว ผมนั่งแท็กซี่ในชีวิตไม่เคยให้เงินตามราคามิเตอร์ มีแต่จ่ายเกินทุกครั้ง เพื่อเป็นกำลังใจให้เขา
                 ในอดีต ผมเคยเดินทางไป-กลับ รพ.รามา นั่งหลับเฝ้าคุณพ่อหน้าห้องผู้ป่วยร่วม ๓ เดือน เนื่องจากอุจจาระไม่ออก หมอผ่าตัดลำไส้ตัดทิ้งบางส่วนแล้วล้างลำไส้ให้สะอาด หลังจากนั้นคุณพ่อสุขภาพดีมาก ทำให้ผมรู้ว่าคนเราถ้าลำไส้สะอาดจะไม่มีโรค โรคทุกโรคเกิดจากลำไส้
               มาคราวนี้กว่าจะหา ทางเข้า รพ.เจอมีการพัฒนาปรับปรุงภูมิทัศน์สร้างอาคารใหม่ ผม หลงเข้าไป รพ.สุขภาพจิตและสถาบันมะเร็ง เพราะอยู่ระแวกเดียวกัน มาถึงอาคาร ๑ รพ.รามาก็เกือบเที่ยง ขึ้นไปชั้น ๙ ก็ได้พบผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากหลายคน ( เป็นเฉพาะผู้ชาย ผู้หญิงไม่มีต่อมลูกหมาก ฮ่าๆๆ)  รวมทั้งเพื่อนบ้านที่ผมไปเยี่ยมด้วย ทั้งที่มาจากกรุงเทพฯ ลพบุรี นครสวรรค์ มีทั้ง มอเมียและลูกสาวมาคอยเฝ้าปรนนิบัติ
 ภาพวิวมุมสูงชั้น ๙ อาคาร ๑ รพ.รามา
            เพื่อนบ้านเล่าให้ฟังว่า เขาจะผ่าที่หน้าท้องแล้วเป่าลมให้พอง หลังจากนั้นเอาหุ่นยนต์เล็กเข้าไปผ่าตัด มีกล้องเครื่องมือพร้อมมีจอมอนิเตอร์ ( จอทีวี) ให้ดู ก่อนผ่าหมอจะฉีดยาชา ยานอนหลับ ค่าใช้จ่ายที่ใช้หุ่นยนต์ก็ไม่แพงเพียง สองแสนฮ่าๆๆ
           ขอภาวนาให้ทุกท่านสุขภาพดี ไม่จำเป็น อย่าไปหาหมอ เพราะหมอเรียนมาทางผ่าตัด เขาต้องผ่าคุณแน่นอน ฮ่าๆๆ รีบหามะเขือเทศมากินบ่อยๆ เพราะจากการวิจัย
คนที่กินมะเขือเทศบ่อยๆ มีโอกาสเป็นโรคต่อมลูกหมากโตน้อยมาก  เรื่องการผ่าตัดต่อมลูกหมากแค่ฟังก็เสียวแล้ว และน่าเศร้า เพื่อนบ้านเล่าให้ฟังว่า คนที่ผ่าตัดโรคต่อมลูกหมากโต เจ้างูจงอางประจำกาย จะหงอยเหงา เศร้าสร้อยตลอดกาล แง้ๆๆๆ
                                                --------------------------------------------------------
 
 
            
 
  

blog comments powered by Disqus