สมุนไพรท่าพระจันทร์

เรื่องเล่าสุขภาพ

จดหมายจากพ่อ
                                         จดหมายจากพ่อ
                                                                  จำรัส  เซ็นนิล  รวบรวม/เรียบเรียง
         ผมเขียนเรื่องนี้ระหว่างอยู่จังหวัดศรีสะเกษเมื่อคืน(๒๑ ตค.๒๕๕๗) พบเพื่อนรุ่นพี่ที่ไม่ได้พบเจอกันมานานสมัยผมเรียนครูอยู่สกลนครเพื่อนคนนี้ทำงานแล้ว ว่างผมจะไปล้มทับคือให้เพื่อนพาไปเลี้ยงในฐานะมีงานทำ มีเงินเดือนแล้ว ฮ่าๆๆ ตอนนี้ก็ไม่วายให้พาไปเลี้ยงอีก ฮ่าๆๆ  เราไปนั่งกินปลากันที่ร้าน ป.ปลาจุ่มข้างสถานีรถไฟ อิ่มหน่ำสำราญก็เข้าที่พักพร้อมคุณพ่อคู่หูคู่ฮาของผม ไปไหนเอาไปด้วย ถือโอกาสพาคุณพ่อวัย ๙๘ เที่ยวบำบัดไปด้วย ท่านไม่มีโรคความจำดีแต่แรงไม่ค่อยมีฮ่าๆๆ
       ทำสปา ( อาบน้ำ )  อาบน้ำร้อน-เย็นเพื่อกระตุ้นเซลล์ให้แข็งแรงซึ่งทำทุกวัน คุณพ่อก็จะสดชื่นแล้วก็หลับไป ช่วงนี้ผมก็จะว่างมานั่งเช็คข้อมูลทางไลน์ น้องชายก็ได้ส่งเรื่องจดหมายจากพ่อมาให้อีก เป็นภาพเคลื่อนไหว เสียงบรรยายเป็นภาษาจีนแต่มีหนังสือข้อความภาษาไทยแปลให้ทราบ ยบางช่วงสื่อความหมายด้วยภาพ ผมขอถ่ายทอดความรู้สึกที่ได้เห็นเป็นข้อความ
     ภาพชายร่างท้วมผมขาวโพลนวัย ๕๐ เศษๆ ไปหาหมอ หมอถามว่าคุณไม่มีลูกหลานหรือญาติพี่น้องเหรอทำไมทุกครั้งถึงมาคนเดียว ชายคนนั้นบอกหมอมีอะไรก็พูดมาตรงๆเลย หมอตอบในกรณีแบบคุณจำเป็นต้องมีญาติมาด้วย ดูสิ นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ถ้ามีครั้งต่อไปหมอกลัวว่า ชายคนนั้นตอบขอบคุณมากคุณหมอ ผมทราบแล้ว
       ภาพตัดกลับมาเห็นภารกิจชายคนดังกล่าวตื่นขึ้นมาล้างหน้าเอาผ้าเช็ดหน้าใส่เสื้อผ้าเสร็จสะพายกระเป๋าเตรียมออกจากบ้าน ภาพตัดมาที่ลูกชายวัย ๓๐  เศษๆกำลังขับรถยนต์คุณกับเพื่อน
  ลูกชาย    พวกเราสามคนก็ขาดนายคนหนึ่งละนะเดี๋ยวเท่านี้ก่อนนะผู้จัดการจ้าวโทรมา สวัสดีครับผู้จัดการจ้าวเชิญพูดครับ มีเวลาไม่มีปัญหา ผมสนิทกับพ่อของคุณผมรับปาก  ผมไปรับพ่อของผู้จัดการอย่างไร ผมก็จะพากลับจากโรงพยาบาลไปส่งถึงบ้านอย่างนั้น ไว้ใจได้ ผมจะดูแลเหมือนพ่อแท้ๆของผมเอง ใช่ๆๆเชิญทำธุระของคุณก่อนเลยครับ แค่นี้ก่อนก็ได้ สวัสดีครับผู้จัดการจ้าว ( เป็นการสื่อความหมายว่าเวลาพ่อคนอื่นลูกบริการดีมาก แต่เวลาพ่อตัวเองกลับไม่สนใจประมาณนี้)     หลังจากนั้นพ่อของชายคนนี้ก็โทรศัพท์เข้ามา
 ลูกชาย    สวัสดีครับพ่อมีอะไร
 พ่อ    พอดีพ่อผ่านบริษัทที่ลูกทำงานอยู่พอดี รู้ว่าลูกไม่มีเวลากลับบ้านพ่อก็เลยแวะมาหา
ลูกชาย  ผมกำลังยุ่ง ก็คิดว่ามีเรื่องใหญ่อะไร พ่อไม่ใช่ว่าผมเคยพูดแล้วเหรอ มีเวลาเดี๋ยวไปหาเอง ตอนนี้ผมอยู่ข้างนอก ไม่งั้นพ่อก็รอแป๊ปนึง เดี๋ยวอีกสักครู่ผมก็จะไปถึงบริษัท
พ่อ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ขับรถช้าๆนะลูก
                  ชายผู้เป็นพ่อนั่งยองๆอยู่ใต้ต้นไม้มือถือถุงพลาสติกถุงหนึ่งลุกขึ้นเดินเมื่อรถยนต์ลูกชายวิ่งมาจอดพ่อแสดงอาการดีใจจนเห็นได้ชัด เดินเข้าไปจับไม้จับมือลูบพุงลูกชายพร้อมหัวเราะอย่างมีความสุข
ลูกชาย  พ่อมีเรื่องอะไร ผมกำลังจะรีบไปประชุม
พ่อ    ไม่มีอะไร อ้วนขึ้นนะ เอ้ารับสิ นี่เป็นผักกุ้ยช่ายที่บ้านเราปลูกเอง(พ่อส่งถุงกุ่ยช่ายให้ลูก)
ลูกชาย  ผมกำลังไปบริษัท ไม่เอา  ถ้าพ่อไม่มีเรื่องอะไรก็รีบกลับบ้านเถอะ ผมกำลังยุ่ง คิดว่าผมเหมือนพ่อเหรอ ไปละ
พ่อ  วันเสาร์ลูกว่างไหม
ลูกชาย  ไม่ว่าง  ถ้าไม่มีเงินโทรมานะ ไปละนะ ( พ่อถอนใจ สักครู่ลูกสาวเดินผ่านมาพอดี )
ลูกสาว   อ้าวพ่อมายังไงเนี่ย
พ่อ  ไม่มีอะไรลูก ก็แค่ผ่านมาเฉยๆ ก็เลยแวะมา ลูกไม่ได้กลับบ้านมาตั้งห้าเดือนแล้วนี่
ลูกสาว  เอ้อ ออใช่ หนูยุ่งลืมไปเลย  หลังจากปีใหม่ผ่านมาก็ยุ่งตลอดเลย
พ่อ   แล้ววันเสาร์นี้หละ
ลูกสาว   วันเสาร์นี้มีนัดกับจื้อก็ว่าจะพาปินปินไปหาปู่  ตั๋วเครื่องบินก็จองไว้หมดแล้ว  พ่อมีเรื่องอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า
พ่อ   อย่างนั้น ก็ไม่มีอะไร  ( พ่อหน้าตาเศร้าๆแสดงความผิดหวัง แกมเหนื่อยหน่าย )  อ๋อใช่ อีนนี้เอามาให้ปินปิน  ( ล้วงจากกระเป๋าที่สะพายมา)
ลูกสาว   พ่อ ปินปิน เลิกเล่นไอ้ของพวกนี้ไปนานแล้ว  ปินปิน วันวันมีแต่ร้องจะเอาแอปเปิ้ล ( IPAD )
พ่อ   แอปเปิ้ล  เธอก็ไปซื้อให้เขาสิ แอปเปิ้ลก็แค่ไม่กี่ตังค์ อย่าเสียดายเงินแค่นี้ ( พ่อเสียงจริงจัง)
ลูกสาว   พ่อแอปเปิ้ลนี้ไม่ใช่แอปเปิ้ลแบบที่พ่อคิด พ่อไม่เข้าใจหรอก แล้วพี่กลับบ้านยัง
พ่อ   ยังเลย  พวกเธอ ยุ่งกันหมด
ลูกสาว  พ่อ ถ้าไม่มีเรื่องอะไร หนูก็ขอกลับไปทำงานก่อนละนะ  พ่อก็รีบๆกลับบ้านนะ ( ลูกสาวเดินจากไป ปล่อยให้พ่อถึงของฝากให้หลานมองตาละห้อย)  สักครู่หลานสาววิ่งมาหา
หลานสาว คุณปู่ คุณปู่มาทำอะไร ( ทั้งปู่ทั้งหลานหัวเราจับไม่จับมือแสดงความดีใจ)
คุณปู่  อ้อ ปู่ผ่านมาก็เลยแวะมาเยี่ยม ( ปู่หัวเราะ )  อ้วนแล้ว
หลานสาว   อะไรค่ะ  คุณปู่ ทำไมทักหนูแบบนี้
ปู่    เดี๋ยวนี้ปู่พูดไม่เข้าหูหลานสาวซะแล้ว ( หัวเราะ ) เสาร์นี้
หลานสาว    รอแป๊ปนึง  ฮัลโหล  จริงเหรอ เธอแน่ใจนะว่าเป็นติ๋วอาทิตย์นี้ เยี่ยมมากเลย รักเธอมากๆ ( วางโทรศัพท์แล้วหันมาทางคุณปู่ ) คุณปู่ พอดีหนูมีธุระด่วน เดี๋ยวมีเวลาว่างจะแวะเข้าไปหานะ ( ว่าแล้วก็วิ่งจากไป )  ภาพตัดกลับมาที่บ้านชายผู้เป็นพ่อนั่งที่เตียงใส่เสื่อคอกลมแขนสั้นสีขาวนุ่งกางเกงแพรสีเลือดหมู พูดขึ้นมาว่า
พ่อ   เอ้ออออ  เธอรู้ไหม วันนี้ฉันไปหาลูกหลานมา ทุกคนมีความสุขดี  ปินปิน ก็ชอบกินผลไม้ละ  ทุกๆวันก็ขอให้แม่ซื้อแอปเปิ้ลให้  เถิงเถิงก็โตเป็นสาวแล้ว   สวยละ ( พูดแล้วหัวเราะอย่างมีความสุขพร้อมกับหันไปทางเตียงนอนเหมือนเมียนอนฟังอยู่)  เจี้ยนปินก็อ้วนละ แค่นี้แหละ นอนกันเถอะ ( พ่อเอี้ยวตัวลงนอน เห็นภาพเสื้อชุดนอนของภรรยา วางคลี่อยู่บนเตียงเสมือนภรรยานอนอยู่เคียงข้าง)
          ภรรยาเขาเสียชีวิตแล้ว เขาคงคิดถึงภรรยามากจึงเอาชุดนอนภรรยามาคลี่วางไว้บนเตียงเหมือนภรรยากำลังนอนอยู่กับเขา ถ้าเป็นสมัยนี้คงมีภรรยาใหม่ไปหลายคนแล้ว ฮ่าๆๆ     ภาพต่อมาเห็นกาต้มน้ำอยู่บนเตากำลังเดือดพ่นไอพวยพุ่ง ผู้เป็นพ่อนั่งบนเตียงแล้วพูดว่า
พ่อ    สุขสันต์วันเกิดนะภรรยา   เฮ้อออ ถึงเวลาแล้ว หละ ภรรยา  ตอนนี้ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว เพื่อลูกฉันก็คงจะฉลองวันเกิดให้เธอ ได้แค่ครั้งที่ห้าสิบสองนี่แหละ ถ้าคิดว่ามันน้อย ชาติหน้าค่อยชดเชยให้ละกัน (หันไปทางชุดนอนภรรยาที่คลี่วางอยู่บนเตียง) หลังจากนั้นภาพตัดไปที่ลูกชายคนโตกำลังเดินอยู่ในบริษัท พนักงานเรียก
พนักงาน  ผู้จัดการ จดหมายของคุณ
ลูกชาย   ใครเขียน ( หยิบจดหมายขึ้นดู ) พ่อ อายุขนาดนี้ยังมีคนส่งจดหมายให้อีก ( ลูกชายนำจดหมายขึ้นไปนั่งอ่านบนรถ
         “เจี้ยนปิน นี่เป็นจดหมายฉบับแรกและฉบับสุดท้ายจากพ่อ  เมื่อลูกได้รับจดหมายนี้ ก็แสดงว่า พ่อได้ไปพบกับแม่ของแกแล้ว คิดถึงตอนที่ใช้ชีวิตอยู่กับแม่ของแกมา ๕๐ ปี  ความสุขที่สุดความสุขของพวกเราก็คือมีแกและน้องสาวของแก จากนั้นแกก็พาชีวิตเหมย ภรรยาเข้ามาบ้าน พ่อและแม่ของแกมีความสุขมาก
      หลังจากนั้นน้องสาวของแกก็แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา บ้านของเราแป๊ปเดียวก็มีคนเยอะแยะเพิ่มเข้ามา แล้วต่อมา ก็มีเถิงเถิงกับปินปินเพิ่มขึ้นมา ก็ยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิม แต่ว่าถึงแม้คนจะเพิ่มขึ้น บ้านกลับเหมือนแค่พ่อกับแม่แค่สองคน ตอนแรกเราสองก็เฝ้ารอว่า พวกลูกๆจะกลับมาหาอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็น เดือนละหนึ่งครั้ง
    หลังจากแม่แกจากไป ก็กลายเป็นปีละหนึ่งครั้ง พ่อรู้ว่าลูกๆทุกคนยุ่งไม่มีเวลา แต่พ่อมีเวลาเยอะมาก เพราะฉะนั้นพ่อเลยแอบไปขายผักตรงถนนที่ลูกและน้องสาวลูกเลิกงานแล้วเดินกลับบ้าน อย่างนี้ทุกๆวันก็จะได้เห็นลูกๆทุกวัน ( ภาพเห็นพ่อใส่หมวกจีนบังหน้า) เงินที่ลูกๆส่งมาให้พ่อทุกเดือนพ่อไม่ได้ใช้เลย รวมกับเงินที่พ่อขายผักได้ ทั้งหมดเก็บไว้ในบัญชีแล้ว
    พ่ออยู่แค่คนเดียวใช้เงินได้ไม่เท่าไหร่หรอก สมุดบัญชี อยู่ที่เก๊ะข้างหัวเตียง รหัสคือ วันเกิดของแม่เธอ พ่อเป็นคนพูดได้ไม่ค่อยเก่ง วันนี้จะขอพูดมากซักกี่ประโยค หลังจากนี้ก็จะไม่ได้ยินแล้ว พวกลูกก็อย่าโทษว่าพ่อรีบไปนะ พ่อพูดตรงๆ พ่อไม่อยากจะเป็นภาะของพวกลูกๆอีกต่อไปแล้ว เวลาของพ่อก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ควรจะไปแล้ว ไปเร็วไปช้า ก็เหมือนกัน พ่อก็ซื้อตั๋วด่วนพิเศษให้ตัวเองก็แค่นั้น
    ในวันเกิดของแม่ลูกในวันนี้พ่อก็จะไปอยู่กับเขา จะไปเซอร์ไพรส์แม่ของลูกซักหน่อย มีแม่เขาคอยอยู่กับพ่อ พ่อก็จะรู้สึกมีความสุขมากขึ้นมาซักหน่อย  โปรดให้อภัยในความเห็นแก่ตัวของพ่อ ลาก่อนนะ ลูกๆที่รักของพ่อ …………………………………….
    เวลาที่เรากลับบ้านแล้ว เรายังมีโอกาสได้เรียกพ่อเรียกแม่   นั้นถือว่าเป็นเรื่องที่มีความสุขเรื่องหนึ่ง เวลาที่เราได้บอกพ่อแม่ว่า เดี๋ยวค่อยตอบแทนบุญคุณพ่อแม่
                            คำว่า
.....เดี๋ยวก่อน...อาจจะไม่มีโอกาสมาถึง.......
     จากใจผู้ เรียบเรียงเมื่อ วันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๕๗ ณ ที่พัก รีสอร์ทจังหวัดศรีสะเกษ
                
  

blog comments powered by Disqus